เทอมสุดท้าย

เปิดเทอมใหม่ได้เกือบ 1 สับดาห์
รู้สึกว่าอีกไม่นาน ก็จะต้องจบแล้ว
ยังไม่มีความรู้สึกว่า โตพอที่จะทำงานเลย

ถึงแม้ว่าจะต้องเรียนต่อ
การจบปริญญาตรี ก็เหมือนกับการก้าวเป็นผู้ใหญ่เต็มตัว
ผู้ใหญ่แต่วุฒิ แต่ความคิดยังอยากไปเที่ยวนู้นเล่นนี้เหมือนเด็กอยู่เลย

เหมือนกับว่าตัวเองยังไม่ได้พักผ่อน
ยังไม่ได้ใช้ชีวิตวัยรุ่น แต่ตอนนี้ก็ต้องก้าวไปอีกขั้นแล้ว

ส่วนเรื่องเบน ตอนนี้ก็เรื่อยๆ
ขัดใจ กันบ้างเป็นเรื่องธรรมดา
แต่พอนึกว่าจะเรียนจบ ก็เริ่มหวั่นๆ

คนชอบบอกว่า รักในวัยเรียนอยู่ได้ไม่นาน
พอทำงานแล้วก็ ไปเจอโลกใหม่ๆ
ไม่อยากให้เป็นแบบนั้นเลย

เบ๊นซ์มีความคิดว่าไม่อยากที่จะต้องไป
เริ่มความสัมพันธ์ใหม่ๆ กับคนอื่น
อยากให้คนนี้เป็นที่ใช่เลย

เพราะถ้าคบๆเลิกๆ กับคนนู้นคนนี้
เบ๊นซ์เสียดายเวลาที่ ต้องมาดูใจกัน
เวลาที่จะต้องปรับตัวเอง

ขอให้รักเรามั่นคงและยั่งยืน
เหมือนต้นไม้ที่ บางครั้งแม้กิ่งก้านจะหักไปบ้าง
แต่ก็มีรากที่ยึดดินแน่น และเติบโตต่อไป
เป็นต้นไม้ใหญ่ที่มั่นคง